วรรณกรรมท้องถิ่นภาคกลาง

วรรณกรรมท้องถิ่นภาคกลาง

วรรณกรรม เป็นการบันทึกเรื่องราวโดยถ่ายทอดเป็นลายลักษณ์อักษรโดยแต่ละภูมิภาคจะมีลักษณะการเขียนที่แตกต่างกัน โดยจะสะท้อนถึงสภาพความเป็นอยู่ รวมถึงการใช้ภาษาที่โดดเด่นของแต่ละภูมิภาค แต่ในวันนี้เราจะพามาสัมผัสกับ วรรณกรรมท้องถิ่นภาคกลาง ซึ่งเป็นอีกหนึ่งภูมิภาคที่มีงานเขียนที่โดดเด่นเพราะเราจะสังเกตได้จากวรรณกรรมแต่ละชิ้นงานของทางภาคกลาง จะมีการบ่งบอกถึงความสนุกสนานและความอุดมสมบูรณ์ของอาหารการกินรวมถึงธรรมชาติที่สมบูรณ์   หากเราได้อ่าน วรรณกรรมท้องถิ่นของทางภาคกลาง … จะทำให้เราทราบได้ว่าในยุคหนึ่งความเป็นอยู่ของคนภาคกลางมีความสุข สดใสและสนุกสนาน ถูกถ่ายทอดออกมาอยู่ภายในวรรณกรรม ซึ่งประเภทของวรรณกรรมท้องถิ่นภาคกลางนั้นจะถูกแบ่งออกเป็นประเภทต่างๆ เช่น วรรณกรรมประเภทกลอนสวดที่มีการประพันธ์ด้วยกาพย์ยานี ฉบังและสุรางคนางค์ ในบางครั้งเรียกว่าคำกาพย์ เพราะในบางช่วงเวลาประชาชนจะมีการเข้าวัดทำบุญในวันพระและวันสำคัญทางศาสนาเพื่อถือศีลอุโบสถ เมื่อเสร็จพิธีจะทำการฟังสวด  หรือหนังสือนิทานที่มีการอ่านวรรณกรรมประเภทนิทานที่มีทำนองไพเราะเสนาะหูเพื่อให้ประชาชนได้เพลิดเพลินกับคติธรรม สำหรับวรรณกรรมประเภทกลอนสวดที่มีชื่อเสียงเช่น สังข์ศิลป์ชัย โสนน้อยเรือนงาม   ประเภทบทละครนอก ซึ่งเป็นวรรณกรรมที่มาในการประพันธ์ออกมาเป็นตอนๆเพื่อใช้ในการเล่นละคร โดยการเล่นละครนอกเป็นการแสดงพื้นบ้านที่ได้รับความนิยมในสมัยอยุธยาจนถึงยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น Continue Reading

Posted On :
วรรณกรรมสมัยอยุธยา

วรรณกรรมสมัยอยุธยา ควรค่าแก่การรักษา

ในสมัยกรุงศรีอยุธยาที่มีอายุยาวนานถึง 417 ปี มีกวีและวรรณกรรมมากมาย ซึ่งควรจะมีมากกว่านี้ แต่เนื่องจากความไม่สงบในดินแดน ทั้งสงครามและการแย่งชิงราชสมบติ โดยมีกษัตริย์ในยุคนั้นถึง 33 พระองค์ และ เปลี่ยนวงศ์กษัตริย์ถึง 4 ครั้ง แต่ก็ยังมี วรรณกรรมสมัยอยุธยา ที่ถูกยกย่องมาเป็นวรรณคดีและยังมีการกล่าวถึงอยู่ในปัจจุบัน โดยการสร้างสรรค์จาก 5 พระองค์ คือ สมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๑ สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ สมเด็จพระเจ้าทรงธรรม สมเด็จพระนารายณ์ สมเด็จพระเจ้าบรมโกศ ยุคทองของ วรรณกรรมสมัยอยุธยา เกิดขึ้นในยุคกลางซึ่งมีสมเด็จพระนารายณ์ครองราชสมบติ Continue Reading

Posted On :